Hij is terug! In het kader van carnaval loop ik deze dagen rond in mijn verenkostuum. Maar dat zal jullie verder worst wezen…
Ik ben, na een flink aantal omzwervingen, weer terug in het land. Ik zal jullie de meest genante details onthouden, maar ik kan wel zeggen: een flink aantal kilometers zuidelijk van hier is helemaal zo gek nog niet.
Toen het een aantal maandjes steeds vaker begon te druppelen, het kwik daalde, en ik erachter kwam dat ik een heuse druiper had (druppel aan mijn neusje wel te verstaan), kreeg ik het geweldige idee wat warmere streken op te zoeken. Jullie weten ook wel: in de moderne tijd van tegenwoordig is een vliegreisje zo geregeld, dus dat was het probleem niet. Ik vertrok dus, en kwam erachter dat ik niet de enige was die er zo over dacht. Ik bevond me tussen een zwerm van letterlijk honderden soortgenootjes op weg naar een plek waar het wel plezierig vertoeven is in vergelijking met het droevige, druilerige, klamme, koude winterweer in Nederland.
Als je zo aan het vliegen bent, lijkt het allemaal wel heel dicht bij, maar aan het eind van de reis ben je toch moe en blij dat je op je bestemming bent aangekomen. 
Ik had werkelijk geen reisbureau kunnen vinden waar ik zo’n mooie bestemming zou kunnen boeken: aan de ene kant zag je een prachtig wit strand, aan de andere kant een mogelijk nog prachtiger bos. Ik was alleen zo moe dat ik er de eerste dagen geen aandacht aan heb kunnen besteden: ik rolde maar meteen mijn nest in om een tukkie te doen.
De daarop volgende weken gaan iedere beschrijving te buiten. Ik weet niet of jullie natuurliefhebbers zijn, maar als jullie dat zijn, dan zou ik zeker mijn route volgen volgend jaar. De tijd vloog voorbij; Fluitend stond ik iedere dag op, en tegen de tijd dat het avond werd ging ik weer met de kippen op stok. De temperatuur was precies goed: niet te warm en niet te koud. Hoe raar het misschien ook zou klinken bij deze heerlijke temperaturen: de laatste weken leek het wel of de mussen van het dak vielen. In deze periode leek het ook of de kok van het resort iets verkeerds in het eten gedaan, want plotseling klaagden meerdere van mijn collega-gasten over hun buik. Ze waren misselijk en hadden diarree. Soms had er een het zo erg dat hij een natte flats op straat moest laten vallen. Buikgriepje ofzo. We hebben natuurlijk wel ons beklag gedaan bij de hotelmanager; het gevolg was dat de betreffende kok eruit vloog. Voor volgend jaar hoop ik wel dat ze een beter figuur aan willen stellen.
Bij het boeken was er waarschijnlijk wel iets fout gegaan. In tegenstelling tot de heenreis, die zonder problemen was verlopen, bleek mijn terugvlucht te gaan met een aantal tussenlandingen. Zo heb ik het luchtruim van Turkije, Hongarije, Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk verkend. In Frankrijk moest ik met een andere groep meereizen. Door een of ander noodlottig toeval kwam ik vervolgens aan in Noord-Duitsland. Hier kon ik eindelijk een geschikte routekaart naar huis vinden.
Lieve mensen, hopelijk begrijpen jullie nu waarom ik een tijdje niet het kunnen loggen. Ik zal proberen op mijn volgende reis een laptopje mee te nemen, zodat jullie mij niet al te lang hoeven te missen. Maar eerst kruip ik weer ondermijn ganzenveren-dekbed; ik ben moe van de reis en onderweg begon ik me een beetje grieperig te voelen…
Julius “Pino” van der Bunt